Ana sığacak,
onca söz,
olmuştu kördüğüm! .
Çözülememişti diller...

Büyüyen sessizlilikten,
kısa,kesik, anlamsız birkaç sözcükten,
ibaretti dökülenler...

Sıkıntıya bürünen acı ile,
kederlenmişti ayrılmaz bedenler.

Acılar yaşanacaktı derinlerde.
Sessiz huzursuzluğun bitişinde! .

Uzaklaşan bakışların,
geç ikramıydı,
duyulası! .
duyulmamaya mahkum,
kelimeler,
karışarak rüzgara kaybolup giden..

Basan yalnızlık biraz daha,
yaklaştırıyordu ayrılığa..

Bilinmiyordu özlem nöbetinin zorluğu,
kaybetmeden...